Dansvoorstelling

De eerste indruk

Het eerste wat ik zie van de zaal is een paal die schuin hangt of staat op het podium. Meer kan ik er niet van maken en geeft dus ook nog niet veel weer.

In het begin staat een persoon alleen aan de zijkant van het toneel met een grote spot op hem gericht. Naar mijn mening een iets te felle spot, want alles van de coulissen en bedrading is zichtbaar. Dit haalt mij uit het verhaal, waardoor ik me lichtelijk stoor. Ik ben afgeleid.

Enkele minuten gaan voorbij en de eerste danser staart de diepte van het podium aan. Tot plots op een moment hij een klein meisje uit een emmer vol met water haalt. Ze verweven zich in een stuk modern dansen. Het meisje dat kletsnat is met haar lokken druipend, het geeft een speciaal effect. Zowel in beeld als geluid. Een stuk van deze voorstelling dat ik nooit zal vergeten.

Verder heb ik totaal nog niet door wat ze willen bedoelen met deze volledige set en hun opzet. Ik stel mij zelfs de vraag welke stijl de dans zou moeten voorstellen.

De dansers

Er zijn zeven dansers van verschillende leeftijden. Ze brengen het bewustzijn van de sterfelijkheid in beeld. Zowel in zeer extreme situaties als in doodnormale situaties kan die bewustwording voor komen. Het gaat over de mens die zijn houvast en ijkpunten kan verliezen. Invisible verdiept zich in het menselijke bestaan en belicht de mens die zich bevindt op het slappe koord tussen leven of dood, tussen alles of niets.

De aspecten

De opstelling ligt bezaaid met stukjes stof. Deze liggen op zo’n grote hoop dat de dansers er zich in kunnen laten vallen. Doorheen het optreden worden deze verspreid over het volledige toneel. Ze gebruiken elkaar als veegborstel om alle stukjes stof opnieuw bij elkaar te krijgen.

Er is een schuine ladder, die als enigste grote object plaatsvindt op het podium. Allereerst is het niet zichtbaar dat dit object te beklimmen valt, maar doorheen het optreden wordt dit snel duidelijk. De dansers doorbreken allen het vaste podiumbeeld door deze ladder te beklimmen.

De dansers gebruiken vooral elkaar om te bewegen. Het is een enorm trek en sleur werk naar elkaar toe of juist een volledig afstoten van elkaar. Er worden geen sierlijke aan elkaar gebonden bewegingen gemaakt. Het is vaak in duo’s een gevecht dat onder elkaar plaatsvindt.
Wanneer de dansers alleen op het podium staan, is die sierlijkheid wel duidelijk aanwezig. Rustige, grote en langzame bewegingen.

Qua licht zijn er enkele grote spots die van de zijkant op het toneel schijnen. Deze verlichten alles, maar maken niet alles volledig helder. Dit om een bepaalde sfeer te creëren.

Nadien

Ik vond de dansvoorstelling de minste voorstelling van alles wat ik voor dit opleidingsonderdeel gezien heb. Eerst dacht ik dat dit vooral lag aan de verwachtingen die telkens vooraf aanwezig waren. Bij het theater- en muziekvoorstelling was deze minder hoog. Dans vind ikzelf echt geweldig, waardoor de verwachtingen wel wat hoger lagen. Het was niet slecht, maar ik miste de dans. Ik kwam buiten met het gevoel dat ik het niet begreep. Dat ik de boodschap er niet in vond en niet begreep welk verhaal ze wilden vertellen.

Gelukkig na de verwerking en het lezen van informatie over deze voorstelling, begreep ik alles beter. Het was inderdaad meer met ademhalingsbewegingen en het creatief bezig zijn. Een volledig andere soort van dansvoorstelling dan dat ik gewoon was. Maar het bracht wel nodige emoties over.